Colombia

Punta Gallinas

(12)

Van hete zandduinen in koel zeewater.

Punta Gallinas Colombia

Punta Gallinas, waar de woestijn verandert in de oceaan

Voor de duidelijkheid: deze plek is op aarde, het noordelijkste puntje van Zuid-Amerika om precies te zijn. Punta Gallinas lijkt namelijk op een onherbergzame plek ergens op een verre planeet, waar niemand ooit eerder kwam. Voor de schoonheid van het gebied is het nog wonderlijk rustig. Dat komt omdat het zo afgelegen ligt. Het hoge noorden van Colombia, La Guajira, bestaat uit droge, ongerepte natuur. Hier geen groene jungle, wel beige woestijn met rotsen, cactussen en zandduinen. Zandduinen die bij Punta Gallinas overgaan in de Caribische Zee.

De plek waar de woestijn verandert in de oceaan is waar Punta Gallinas bekend om staat. Ondanks de vrij ruige tocht noordwaarts wagen steeds meer toeristen (jonge backpackers vooral) de reis omhoog. Naar het noordelijkste punt van Zuid-Amerika, het noordelijkste puntje van Colombia. Dat klinkt onherbergzaam en dat is het ook. De rit ernaartoe is haast even spectaculair als het uizicht op de plek zelf. In tussenstops vertrekken georganiseerde tours en individuele taxi’s en busjes van de laatste grote noordelijke stad Riohacha richting Uribia. Daar rijden andere trucks nog verder de woestijn in, richting Cabo de la Vela, en uiteindelijk Punta Gallinas.

De dag dat de jeeps een groepje afzetten in de buurt van Punta Gallinas hebben ze velen kilometers afgelegd over afwisselend geasfalteerde, kaarsrechte en kronkelende, onverharde wegen. In een omgeving vol zand zo ver het oog reikt, langs kleien en houten huisjes van de lokale bevolking. Het gebied is thuis voor de Wayuu-gemeenschap, afstammelingen van indianen die eeuwen geleden al leefden in La Guajira. Het volk bestaat uit herders, jonge kinderen en vrouwen die de beroemde mochila-tassen knopen. Steeds meer richten zij hun leven in op toerisme.

Met liefde laten zij de duinen, de zee en lagunes in de omgeving zien, die als spiegels in het zand liggen. Overdag is het kraakhelder, tegen zonsondergang worden de kleuren van de omgeving door de schemering warmer, ‘s nachts is de Melkweg met het blote oog te zien.

Van woestijn de zee in rollen

Het grote hoogtepunt van Punta Gallinas zijn de Taroa-duinen. Het is een van de weinigen plekken op aarde waar metershoge zandduinen - soms wel 60 meter hoog - direct overgaan in de zee. In razendtempo van de heuvel rollen, eindigt met een koele plons in de Caribische Zee. Als de zon zakt, kleuren de duinen langzaam oranje. Een nogal fotogenieke omgeving. 

Iets verder langinwaarts is het ook niet mis. Houd genoeg opslagruimte over voor foto’s van Hondita Bay, een grote lagune met groene mangroves, helder turquoise water en roze flamingo’s. Een bijzonder levendige plek midden in de warmte van de uitgestrekte woestijn.

Op het noordelijkste puntje van het continent staat een ‘vuurtoren’, El Faro. Een vierpotige rood-witte mast met een lamp bovenop. Mooi plekje voor een korte stop, zeker in de wetenschap dat nog noordelijker gaan in Zuid-Amerika niet mogelijk is.

Moet je dan zelf naar die punten lopen? Zeker niet, dat wordt ook streng afgeraden. Verdwalen kan makkelijk in het gebied. Vanaf de dichtsbijzijnde overnachtingsplek - waar altijd wel backpackers overnachten, in hangmatten voornamelijk - rijden jeeps en trucks rondjes om toeristen langs deze plekken te brengen. Dat klinkt toeristisch, maar is het niet. Want vergis je niet: deze ritjes zijn hobbelig en zitten is niet altijd een optie. Dat maakt het wel een avontuur. Zeker als op de terugweg ‘s avonds de Melkweg en miljoenen sterren tevoorschijn komen.

Nergens in het land zo droog

In veel steden in het noorden van Colombia (Santa Marta, Tanganga, Riohacha) worden meerdaagse tours aangeboden richting het noorden. Riohacha is de beste plek om te vertrekken, dan is de tocht niet te lang. Op eigen houtje gaan is ook een optie, maakt het avontuur net even wat groter. Toch is een georganiseerde tour ook al erg avontuurlijk. Urenlang scheuren door de Colombiaanse woestijn naar, ja waarheen eigenlijk? Dat gevoel overheerst zeker na vertrek uit Uribia, de eerste stop na Riohacha. Vanaf dat punt, op weg naar Cabo de la Vela en vanaf daar Punta Gallinas, lijkt de omgeving op een andere wereld. In ieder stadje wacht een nieuwe lift.

Dat het gebied zo onherbergzaam is, komt mede door het weer. Nergens in Colombia is het zo droog. Grote temperatuurverscillen zijn er niet: Colombia ligt haast op de evenaar. Wel onderscheiden ze droogte- en regenseizoenen. Het regenseizoen duurt van september tot december. In tegenstelling tot andere delen van Colombia in de regenperiode regent het hier niet veel. Wel is het iets koeler en een stuk bewolkter. Punta Gallinas bezoeken in het droogteseizoen is beter. Ondanks de hitte ja, die kan oplopen tot boven de 40 graden. Het is niet voor niets een woestijn. Het maakt de sprint die zandduinen af de zee in nog aantrekkelijker.